- آنان مردمى هستند كه با ويژگىهايى كه دارند ، بر همهء جهانيان برترى يافته‌اند و پسنديدگيهاى ايشان ، آن به آن ، جلوه‌گرى مىنمايد و نشان‌هاى ايشان زبانزد محافل است « 1 » . مؤلف گويد : نسخه صحيح و كهنى از كشف الغمة به مطالعهء من رسيد كه پاره‌اى از تعليقات كفعمى و بخشى از حواشى آقا ميرزا ابراهيم همدانى در آن كتاب به چشم مىخورد و اجازه‌اى كه شيخ على كركى به يكى از شاگردانش داده كه همهء آن كتاب را بر او خوانده و نشانه‌هاى « بلغاتش » كه در پاره‌اى از مواضع آن كتاب ثبت كرده ديده مىشد « * » . اين نسخه از نسخه‌اى به خط سيد امجد سيد حيدر بن محمّد بن على حسنى استنساخ شده است و تاريخ خط سيد 784 ه . ق بوده است و شاگرد يادشده نسخه‌اى را كه به مطالعهء ما رسيده ، از روى نسخه‌اى كه به خط شيخ على كركى نوشته شده تصحيح نموده است و شيخ على ، نسخهء خويش را از نسخه‌اى كه خط علامه حلى ( ره ) بر آن ديده مىشده و تاريخ خط او 706 ه . ق بوده است استنساخ كرده و علامه هم نسخهء خويش را از نسخهء اصل مصنف تصحيح نموده است . مؤلف گويد : به زودى در ذيل ترجمه شيخ مجد الدّين فضل بن يحيى بن مظفر بن طيّبى كاتب كه در واسط مىزيسته ، خواهيم نوشت كه اربلى روايت كتاب كشف الغمة را به وى اجازه داده است و تاريخ آن اجازه 691 ه . ق بوده است « * * » . از كتاب كشف الغمة به دست مىآيد كه اربلى ، معاصر با سيد رضى الدّين على بن طاوس بوده و از ابن طاوس هم روايت مىكرده است و همچنين هم‌زمان با وزير فاضل مؤيّد الدّين محمد بن علقمى بوده است .

--> ( 1 ) - امل الآمل ، ج 2 ، ص 195 . ( * ) در سابق معمول بوده كتابى را كه با ديگرى مقابله و تصحيح مىكردند در هركجا كه متوقف مىشدند و ما بقى را به آينده موكول مىساختند با رمز بلغ كه جمع آن بلغات است نشان مىدادند - م . ( * * ) صورت اين اجازه در ص 445 مجلد اول كشف الغمة آورده شده است - م .